wat is compassiemoeheid?

Herken je dat wanneer je een melding binnen krijgt je een negatief gevoel of oordeel hebt?  Soms heb ik dat als ik als ambulanceverpleegkundige.  Compassie voor de melder voel ik dan niet echt.  Gelukkig ervaar ik vanaf het moment dat ik de hulpverlening in ga weer oprechte interesse en empathie.

Maar wat als het je echt allemaal niets meer doet?

Iedereen kent wel een verhaal ( of herken je jezelf) van de arts die de patiënt niet aan kijkt tijdens een gesprek en kort af reageert op vragen. De baliemedewerkster die zucht en draait met haar ogen. De verpleegkundige die het niet meer heeft over mevrouw of meneer maar die heup van kamer 2 en die longontsteking. De mantelzorgster die sneert naar vader of moeder.  De collega die roept dat ze alles wel gezien en meegemaakt heeft en dat het ze niets meer doet. Ook in de privé sfeer komt het voor: ouders die geen geduld meer voor hun kind hebben of niet meer geïnteresseerd zijn in problemen van familie of vrienden. Uiteraard kan iemand z’n dag niet hebben en is het een moment opnamen.

Herken je het in jezelf of binnen je team?                                                         

Dan heb je er wellicht iets aan om je te verdiepen in ”compassie-moeheid’  en wat je eraan kunt doen zodat het plezier in je werk en privé weer terug komt of wordt vergroot.

Hoe ontstaat compassie-moeheid nou want hulpverleners zijn toch vaak mensen met grote empathische kwaliteiten?                                                  

Juist doordat zij willen zorgen stellen ze vaak de hulpvrager boven hun eigen behoeften waarbij ze voorbij hun eigen grenzen gaan.
Het continue bloot staan aan pijn en verdriet van een ander, de traumatische ervaringen. De hoge werkdruk, organisaties waar regels boven de mensen gaan, weinig waardering en een onevenwichtige balans tussen privé en werk kunnen er voor zorgen dat je overbelast raakt.
Uitputting of burn-out liggen dan op de loer.
Hulpverleners zijn vaak mensen die goed voor een ander zorgen maar minder voor zichzelf. ’Hard voor zichzelf ’ is geen goede zelfzorg. Een goede hulpverlener is een hulpverlener die goed voor zichzelf zorgt: je hebt zelf-compassie nodig om compassie voor een ander te kunnen hebben. Zie het als de zuurstofmasker die naar beneden komt in het vliegtuig: eerst die van jezelf opdoen voordat je anderen helpt!
Willen we niet uitgeput raken door de hulp die we anderen bieden, dan zullen we met zorg onze interne reserves moeten aanvullen. Door zelf-compassie zal je concrete stappen zetten zoals het onder ogen zien van onze emotionele behoefte onder andere
erkennen dat het zwaar is om zoveel leed te zien, grenzen stellen en goed voor onszelf zorgen.
“Zelf-compassie is een middel om onze emotionele batterijen op te laden.” zodat we degenen die ons nodig hebben meer te bieden hebben en tegelijkertijd in staat zijn om aan onze eigen behoeften tegemoet te komen

Als je merkt dat je worstelt met de impact van je werk of privé relaties kan TSR je helpen.

No Comments Yet.

Leave a comment