Hechting

Hechting

Kinderen hechten zich van nature aan één of meerdere opvoeders, dit is een duurzame affectieve relatie. Veilig gehechte kinderen zullen in perioden van stress de nabijheid zoeken van personen aan wie zij zijn gehecht. Die personen zijn in onbekende situaties de uitvalbasis waarvandaan kinderen op onderzoek uitgaan. Onveilig gehechte kinderen klampen zich vast aan hun verzorger, of ze gedragen zich juist heel onverschillig en zelfstandig, ongeacht of de situatie stressvol is of niet.Alle kinderen hebben een gehechtheidsrelatie met hun opvoeders. Echter onveilig gehechte kinderen krijgen veel vaker te kampen met leer- of relatieproblemen, zijn lastig aanspreekbaar, en ontwikkelen een laag gevoel voor eigenwaarde.
Wij vertonen hechtingsgedrag van de wieg tot het graf. De vroege gehechtheidspatronen - veilig, onveilig, afwerend of vermijdend - worden eigen en zijn van invloed op ons denken, voelen en handelen gedurende de rest van ons leven. De hechtingspatronen van onze kinderjaren, beïnvloeden onze relaties op volwassen leeftijd.
Een onveilig gehecht kind kan overlevingsstrategiën ontwikkelen met enorm veel uitings vormen. Hieronder noem ik vier hoofd hechtingspatronen beschreven door Bowlby (1983):

HET ULTIEME GELUK IS OM BEMIND TE WORDEN

Angstige gehechtheid  dit komt voort uit de angst de ander te verliezen. Vastklampen, afhankelijk opstellen, niet bloot durven geven, de ander niet vertrouwen en angst voor afwijzing komt voort uit het gemis van een veiligheid en geborgenheid. Het gevaar bestaat dat het afhankelijke type zijn heil gaat zoeken in middelengebruik.

Dwangmatig zelfvertrouwen  vanuit de gedachte:’ Ik laat mij nooit meer door iemand kwetsten en pijn doen’ zal een persoon met dwangmatig zelfvertrouwen elk verlangen naar een hechte band ontkennen. Men houdt zich sterk en staat erop z’n eigen boontjes te doppen. Psychosomatische klachten of vroeg of laat bezwijken aan stress, burn-out of depressie is volgens Bowlby het grootste gevaar voor deze overlevingsstrategie.

Dwangmatig verzorgend door zijn zorgen eist de dwangmatig verzorgende aandacht en liefde op die hij als kind heeft moeten missen. Als kind heeft hij zich moeten aanpassen aan de behoefte en verlangens van zijn verzorger waardoor eigen verlangens naar liefde en zorg onvervuld zijn en hij deze als volwassene niet kenbaar kan maken. Door het verloochenen van eigen gevoelens heeft zich een ‘ onechte ik’ ontwikkeld met gevolg van vervreemding en leegte met gevaar voor het ontwikkelen van geen gezond narcisme.

Vermijdende gehechtheid  Het kind ontwikkelt een sterk geactiveerd gehechtheidssysteem maar is niet in staat echt verbinding te maken door ervaringen uit het verleden. Emotionele verwaarlozing, teleurstelling, afwijzing en frustratie wordt verwacht met gevolg van de overtuiging ‘ Mensen wijzen mij toch alleen maar af’. Terug trekken van sociale interacties met gevolg van eenzaamheid en neiging tot alcohol misbruik ligt op de loer.

Situaties waarin deze overlevingsstrategiën zich kunnen ontwikkelen zijn bijvoorbeeld wanneer de verzorger ziek is, verslaafd is of komt te overlijden. Een kindje na geboorte een poosje in de couvesue verblijft of afgestaan wordt. Ook bij scheiding of tijdelijk afwezigheid van de verzorger kan zich verstoorde hechtings problemen ontwikkelen.

Mijn eigen ervaring met hechtings problematiek is een rode draad door mijn leven. Als baby kon ik niet bij mijn biologische moeder blijven en verbleef daardoor mijn eerste maanden in een kindertehuis. Gelukkig werd ik snel opgenomen in een warm gezin die voor mij eigen werd. Ondanks dit warme nest heb ik altijd gestruggled met issues als eigenwaarde, er niet bijhoren, snel afgewezen voelen en dergelijke met gevolg van overlevingsstrategiën en psychosomatische klachten.
Tijdens mijn opleiding tot Lifecoach bij Atma kwam ik erachter dat ik erg hard was voor mezelf ( waardoor ook hard voor anderen!) en leerde mezelf meer te accepteren, zelfcompassie werd nu mijn rode draad. Mijn hechtingspatronen spelen nog steeds een rol in mijn leven, ze zijn zo diep geworteld dat dit onvermijdelijk is. Gelukkig  heb ik methoden ervaren die me een eind op weg hebben geholpen:

-Body Drum Realease voor traumaverwerking, rouw en verlies gevoelens, positieve psychologie ( doorvoelen en verwerken, energizer)

-Past-Reality-Integration en Rationele-Emotieve-Therapie voor valse overtuigingen ( overdreven reacties zoals afgewezen voelen, buiten gesloten voelen opheffen)

-Transactionele-Analyse voor interacties ( actie-reactie patronen herkennen en beïnvloeden)

-Voice-Dialoque voor  innerlijke conflicten ( ontdekken en versterken van positieve karakter eigenschappen)

-Natuurcoaching voor meer acceptatie en compassie ( verbinden met jezelf)

Deze technieken zet ik dan ook graag in bij deze vraagstukken.