als de sirenes blijven loeien

als de sirenes blijven loeien

‘Ons boek is uit!’
Trots? Nee zo voel ik me niet. Mijn brein vind dat ik dat wel mag zijn, de felicitaties die ik ontvang met ‘ik ben trots op je’ en ‘hier mag je trots op zijn’ zeggen mij dat ik dat ook echt mag zijn maar ik voel het niet.
In plaats daarvan ervaar ik een vreemd knagend gevoel.

Even een paar weken terug, voordat ons boek “Als de Sirenes blijven Loeien’ gepresenteerd zou worden. Ik zou bij de uitreiking zijn en de schrijvers ontmoeten. Het manuscript had ik al een paar weken maar had maar éen verhaal gelezen. ik kon me er niet toe zetten verder te lezen omdat het heftige verhalen zijn. Nu vond ik het tijd en begon met verhaal twee. Al na een paar zinnen gebeurde er iets in mijn lichaam. Ik werd alert, gefocust, mijn lichaam ging op ‘aan’ en er flitste van alles door mijn hoofd. ‘Het zal toch niet?’, ‘ik weet wat komen gaat…!’. Met een knoop in mijn maag las ik verder en ja hoor, het was het drama waar ik in een later stadium bij betrokken was geraakt. De politieman die zijn verhaal vertelde kon ik me nog goed herinneren, de impact en ontreddering van hem en zijn collega’s toen ze terugkwamen op het bureau. Nu zeven jaar later las ik de gevolgen voor hem van dit familiedrama. Het drama voltrok zich in ons dorp, onze paden kruisden die middag daar, en gingen weer uiteen. Wie had gedacht dat jaren later onze paden weer zouden kruizen door dit boek?
We spraken elkaar een dag later en hij vertelde mijn stem te herinneren en dat ik had gezegd dat ze goed voor elkaar moesten zorgen, niet alleen de komende dagen maar juist maanden later. Soms jaren later kan ede gevolgen van een trauma zich openbaren en dat was hem overkomen. Met een half woord verstonden we elkaar alsof er geen zeven jaar overheen was gegaan en het laatje van oud zeer ging weer even open.

Terug naar de boekpresentatie. Daar sta ik dan tussen politiemensen die getraumatiseerd zijn door hun werk en een lange weg hebben afgelegd. Ik voel trots voor hun kracht en kwetsbaarheid, hun verhaal gebundeld om anderen te steunen en PTSS een gezicht te geven. In de hoop dat er nog meer gaat veranderen. Michaël en ik ontmoeten elkaar en herinneringen worden gedeeld. De meeste hier hebben 1 incident die er voor heeft gezorgd dat ze onderuit zijn gegaan maar het kan ook een opeenstapeling zijn van ervaringen. Ik vertel mijn ervaring bij de ambulance. Dan valt het kwartje: het knagend gevoel is niet alleen het niet trots kunnen voelen over het leed van anderen heen en de herinnering aan de hulpverlening. Het is ook de teleurstelling dat het me niet gelukt is dit te doen voor ‘mijn cluppie’, de ambulance…Daar zijn ze nog niet zo ver. Koppen weer in het zand en door! ‘onderuit gaan alleen bepaalde typetjes’ !
En dan kijk ik naar ‘ die bepaalde typetjes’ bijeen in al hun kracht, gezamenlijk, verbonden.
Zij zijn samen met één doel: herkenning en bespreekbaar maken van PTSS.

Wat hoop ik dat dit boek ook binnen de ambulancewereld een verandering teweeg gaat brengen!De afgelopen weken likte ik mijn oude wonden en mijn teleurstelling, mijn gevoel normaliseerde weer. Trots op alle mensen in dit belangrijke boek!

2 Responses

  1. Wat ongelofelijk mooi verwoord Angelique!!
    Het raakt me en krijg er kippenvel van.
    Hoop dat jullie met het boek (en wij) een weg vrij kunnen maken voor het herkennen en erkennen van trauma, waardoor o.a. ‘jouw cluppie’ e.a. first responders met minder opgeslagen spanning/trauma hun werk kunnen voortzetten in al hun kracht en kwetsbaarheid.

    Barbara
    • Wat een lieve reactie Barbara! Een boek voor iedereen die met de gevolgen van een ingrijpende gebeurtenis leeft! Fijn dat ook jij daar zichtbaarheid aan wilt geven, krachten bundelen!

      Traumastressrelease

Leave a comment