Blog

van overgang naar diepgang

link naar publicatie www.vuurvrouw.nu: van overgang naar diepgang

                           

De overgang; de climax bereikt?
Climacterium is het dure woord voor de overgang. ‘Climax’. Het zet me aan het denken; ‘heb ik mijn hoogtepunt bereikt?’

Zonder me er echt bewust van geweest te zijn, heb ik de ‘wisseljaren’ doorlopen en bevind ik me nu in de post-menopauzale periode. Een periode waarin ik de afgelopen jaren overpeins. Al die klachten die ik had op lichamelijk en emotioneel vlak, zijn die toe te wijzen aan de overgang? Waren al die bezoekjes aan de huisarts met vage lichamelijke ongemakken niet nodig geweest? Had ik beter een goed glas wijn kunnen nemen bij een ‘emo aanval’ in plaats van uit te spitten wat me dwars zat? Hoe was ik ermee omgegaan als ik het wel had geweten?

De laatste jaren ging er wel een belletje rinkelen als ik weer een vapeurtje had. Toch was ik verrast ik toen ik op mijn vijfenveertigste hoorde dat ik ‘er doorheen’ was. Jammer genoeg wel met de mededeling dat de klachten nog jaren aan kunnen houden, maar dat terzijde.

Ik vond het maar een rare gang van zaken die overgang. ‘Overgang van zaken’. Was er maar een gang van zaken! Een eenduidig verloop naar de ‘onvruchtbare’ levensfase toe. Hoeveel makkelijker zou het dan voor ons zijn? Het loslaten van je vruchtbare leven, je jeugdigheid is al moeilijk genoeg.

De andere kant van het climacterium, de afbouwende fase van je leven omarmen kan gepaard gaan met gevoelens van angst, verwarring en verdriet.Het loslaten van een levensfase kan je zien als rouw. Rouw is de prijs die je betaalt voor hechting. We zijn gehecht aan ons fitte lijf en scherpe brein. De overgang verandert ons zo bekende lijf en brein in een vreemde. Dat geeft verwarring, ontkenning, boosheid en verdriet. Net als bij rouw. Waar bij verlies van een dierbare begrip is voor deze emoties, heerst er bij de overgang taboe.

Zoveel vrouwen en mannen (!) voelen zich niet begrepen en gehoord terwijl rouwen heel normaal is in deze fase. Rouw omdat er zoveel verandert in je lijf, je voelen, denken en in je relaties. Loslaten, verwerken en accepteren. Accepteren, de laatste fase in het rouwproces.

Brengt me terug bij mijn vraag of ik mijn hoogtepunt bereikt heb. Fysiologisch gezien wel-licht wel maar psychisch niet. Ik accepteer zo goed en zo kwaad als het gaat mijn lichamelijk verval en verwelkom de rijpheid die komt met de overgang. Met rijpheid komt diepgang.

Zo hoop ik van de overgang naar diepgang te gaan en nog vele hoogtepunten te bereiken!

wat is compassiemoeheid?

Herken je dat wanneer je een melding binnen krijgt je een negatief gevoel of oordeel hebt?  Soms heb ik dat als ik als ambulanceverpleegkundige.  Compassie voor de melder voel ik dan niet echt.  Gelukkig ervaar ik vanaf het moment dat ik de hulpverlening in ga weer oprechte interesse en empathie. Maar wat als het je…
Lees verder