de Cliënt en de Cactus

‘Zie me nou, hoor mij!!!’ huilde mijn cliënt.
Een doorbraak na meerdere sessies op zoek te zijn geweest naar de oorzaak van haar pantser. Toen zij een paar weken geleden bij me binnen stapte was ik zelfs een beetje bang geweest voor haar. Haar lichaamshouding en blik spraken boekdelen: kom niet bij me in de buurt! Voor haar werk bij defensie kwam dat wel van pas, iedereen had ontzag voor haar. Als ontspanning trainde ze voor triatlons maar zo ontspannen was dat niet. Ze vroeg zich af waarom ze zo hard voor zichzelf was. Dat kwam ze onderzoeken, ze was klaar met haar hardheid. Naar anderen toe en naar zichzelf. Ze wilde weer voelen.
Als je zolang je gevoel hebt uitgeschakeld kost het tijd om dat weer toe te laten. Vanuit ratio beantwoorde ze in het begin mijn vragen tot ze eindelijk kwam waar ze naar toe wilde, haar gevoel. Langzaam kwamen we tot de kern; het moment waarop ze onbewust besloten had zich niet meer te laten zien. Het moment waar ze stekels heeft opgezet om niet meer gekwetst te worden. Voorzichtig zijn we de stekels gaan verwijderen en kwam ze weer langzaam tot bloei. Stapje voor stapje durfde ze zichzelf weer te laten zien en veranderde ze van ‘harde tante’ naar een toegankelijke warme vrouw. De zachtheid trok letterlijk in haar lijf!
Mensen die ogenschijnlijk overkomen als negatief, gevoelloos en hard, zijn vaak mensen die ooit diep gekwetst zijn. Om te overleven houden zij anderen op afstand. Onder dat pantser zit iemand zoals jij en ik die gewaardeerd wil worden.
Bij het zien van de tot bloei komende cactussen dacht ik aan mijn cliënte maar herkende ook mijzelf erin. Ook ik zet mijn stekels op als ik me afgewezen voel. Hier bewust van zijn helpt je dat patroon te doorbreken, het dient je niet meer en je doet jezelf tekort!
Welke ervaringen zitten achter jou stekels? Welke mooie bloem laat jij niet zien?
#lifecoach#natuurcoaching

No Comments Yet.

Leave a comment