masker op

masker op-masker af

masker op

Masker af, letterlijk en figuurlijk had ik die afgedaan. Jaren geleden ben ik gestopt met de zorg om velen redenen. Masker op, terug de zorg in met maar één reden: helpen waar ik kan!

Zoals velen zag mijn leven en toekomst er twee weken geleden heel anders uit; mijn coachpraktijk liep goed, ik had leuke opdrachten en zou 1 april met een gave coachjob beginnen. Zo anders is het nu…

Nu is het 1 april en hoopte ik dat dit virus een foute grap zou zijn van het universum

Een wake-up call, een geintje om ons allemaal te resetten …gereset worden we maar corona is geen grap. Het is geen 1 april grap dat ik weer op de ICU ga werken. ‘wat fijn voor je’ en ‘oh wat leuk’ zijn dan ook reacties die bij mij in het verkeerde keelgat schieten. Leuk? Fijn? Wat zorgmedewerkers daar zien, meemaken en besluiten, zal altijd op hun netvlies en geheugen gebrand zijn dus niets leuk en fijn!

’ dat brengt mooi geld in het laadje’ en ‘ dat zal goed betalen’ ook niet. Naast dat dat het beide niet doet, weet ik wel wat leukers en een beter betaalde baan te bedenken. Er zal geen invaller zijn die het om die motivatie doet!

Ook de ‘wat fijn dat JIJ wat kan doen’ doen mijn wenkbrauwen fronsen: jij niet dan? Iedereen, ook jij kan ergens je steentje bijdragen! En waarschijnlijk doe je dat al op jou manier!

Ik ga mijn steentje bijdragen. Masker op terwijl ik dacht dat ik die nooit meer zou dragen Ik was wel klaar met de zorg, de dynamieken, de netvlies-vervuiling. Ik had van alles wel een beetje; een beetje afgebrand, een beetje second-victims, een beetje secondair traumatisering, een beetje PTSS en ga zomaar door.

Ik was ook een beetje soft. Ik stond wel eens met tranen in mijn ogen.

Bij de gedachte aan al het leed van alle mensen, heb ik nu al een brok in mijn keel. Ik slik het niet meer weg, die tranen mogen komen: die masker blijft af! Ik hoef me niet groot te houden, mijn angst voor wat ik mee ga maken, wat ik ga zien, angst om besmet te raken, de angst van collega’s, patiënten, dierbaren, mag gevoeld worden, gezien worden. We hoeven er niet tegen te vechten, het mag er zijn, ontlading om het werk aan te kunnen. Om staande te blijven in deze bizarre crisis! Lief zijn voor de ander, lief zijn voor onszelf.
Met een beetje compassie komen we een heel end dus

masker af!

https://traumastressrelease.com/corona-zorgcoach-corona-zorg/

No Comments Yet.

Leave a comment