Memories uit mijn ambulance tijd

Memories uit mijn ambulance tijd

Mensen verwachten vaak de heftige grote, indrukwekkende, kinder-drama verhalen te horen wanneer ze vragen over hulpverleningen die indruk hebben gemaakt. Natuurlijk heb ik een scala aan dramatische hulpverleningen om vertelt te worden maar soms zit het juist in het kleine. soms is het contact zo kort maar zo intens en intiem dat het je bij blijft zoals deze hulpverlening die mij tot de dag van vandaag nog doet verbazen van synchroniciteit.

Zomaar een hulpverlening

12: 55
‘beloof dat je mijn dochter niet belt!’
In bed zit een magere hoogbejaarde dame duidelijk in ademnood. Wat er ook gebeurt, haar dochter mag niet gebeld worden en naar het ziekenhuis wil ze niet. Snel screenend gaan mijn collega en ik te werk, aansluiten aan de monitor en de eerste medicatie toedienen om mevrouw haar benauwdheid te verminderen.
Zonder metingen, anamnese of cijfers is het duidelijk dat ze een astma cardiale ( vocht achter de longen door een falend hart) heeft en dat zij, zonder behandeling, spoedig zal komen te overlijden.
13: 00
Ik stel haar huisarts op de hoogte die direct komt. Ik ga naast haar zitten en leg uit dat haar einde nadert als zij niet behandeld wilt worden en dat ik haar familie ga inlichten.
Mevrouw kijkt me verdrietig maar vastberaden aan en vertelt dat ze een hele sterke band heeft met haar dochter maar dat ze echt niet gebeld mag worden omdat haar kleinzoon die dag om 13:30 trouwt. Zij heeft bewust gekozen niet aanwezig te zijn op de bruiloft omdat anders alle aandacht naar haar zou gaan, gezien haar leeftijd, en als ik nu zou bellen gebeurt dat alsnog: dochter en kleinzoon moeten ongestoord genieten van de trouwdag!
13: 05
Ondanks haar wens spreek ik meerde voicemails in, wetende dat, al horen ze mij bericht, ze niet meer op tijd zullen zijn, de trouwerij is aan de andere kant van het land.
13: 15
De montere dame wordt benauwder en benauwder. Samen met de huisarts geven we medicijnen om haar benauwdheid te verlichten. Ze is angstige en onrustig, ze is te slap om nog overeind te zitten, de enige houding die nog wat verlichting geeft.
Ik ga naast haar zitten in bed, sla mijn arm om haar heen zodat ik haar kan steunen en we kijken elkaar aan.
13:20
Langzaam wordt ze steeds zwakker en proberen we haar zo comfortabel mogelijk te houden.
13: 25
Hakkend en puffend vraagt ze of ik alsjeblieft haar dochter wil bellen. Elkaar nog steeds strak aankijkend stel ik haar gerust dat haar dochter op de hoogte is, dat het oké is, dat ze mag gaan…haar pupillen vergrootten en ze zakt weg tegen mij aan. In mij armen ligt ze uitgestreden rustig en vredig. Zelden heb ik het leven zo intens uit iemand zien gaan. We kijken op de klok en zien dat het precies het tijdstip is dat de huwelijkse voltrekking plaats zou vinden van haar kleinzoon
13:30.
Ik slik, mijn collega slikt en de huisarts slikt en we denken hetzelfde: ze is precies op tijd bij het huwelijk van haar geliefde kleinzoon.

Zomaar een hulpverlening? Nee, dit is één van de vele die op mijn netvlies en in mijn geheugen zijn gegrift. Zoals vele andere groot en klein...

No Comments Yet.

Leave a comment