Volendamramp-Covidramp

een sprekende les 20 jaar na de Volendamramp

het geheugen van mijn lichaam

De documentaires ‘Daar Praten we niet meer over’ en ‘Terug naar het Hemeltje’ hebben veel losgemaakt in mij. Herinneringen die altijd sluimerend aanwezig waren, kwamen weer helder in beeld met alle lichamelijke sensaties en emoties erbij. Al kijkend naar de t.v. over de verhalen van betrokkenen van die nacht, voelde ik een brok in mijn keel, een onrust in mijn lijf en een druk van wachtende tranen achter mijn ogen.

het zou toch niet?!

Mijn hart ging nog sneller kloppen bij het horen en zien van twee verhalen…het zou toch niet?! Herkennen deed ik ze niet direct. Destijds toen ik ze verpleegde op de IC, waren hun gezichten zo gehavend dat ik hen nu niet zou herkennen. Maar mijn lichaam reageerde zodanig dat het bijna niet anders kon dan dat dit de twee jongeren waren waar ik de meeste herinneringen aan heb. Situaties die diepe indruk hebben achtergelaten. Pijnlijke situaties maar ook ontroerende en grappige… Verhalen die vertelt mogen worden, aan hen, om een stukje leegte te vullen van hun IC tijd. Ik ging op zoek en kwam in contact met beiden. Vele emoties volgden en ik merkte dat het oprakelen, het weer voelen en uit te spreken, ook voor mij erg helend was! Op een dag gaan we elkaar ontmoeten en dan mag ook dit laatje weer dicht als de tijd daar rijp voor is, iets minder vol en hopelijk voldaan. En wanneer nodig gaat het weer een stukje open want dit verhaal mag niet vergeten worden!

Ik durf nu pas te voelen...

Praten twintig jaar na dato, blijkbaar is daar behoefte aan. Op mijn posts, over de Volendamramp rond de jaarwisseling, heb ik veel reacties ontvangen van hulpverleners die op wat voor manier dan ook betrokken waren. Allen kijken terug op een ervaring die ze nooit meer zullen vergeten, diep weggestopt maar zo weer aan de oppervlakte. Sommigen gingen door, andere vielen uit. Sommigen voelen nu pas hoeveel impact het heeft gehad en vragen zich af of het niet raar is om het er nu nog over te hebben. Weer een ander vond dat haar verhaal er niet toe deed, ze had toch alleen maar koffie geschonken die nacht! Net als de jongeren die minder verbrand waren ‘mijn verhaal doet er niet toe’, ‘die van de ander zijn ernstiger', dus werd er gezwegen.

Dan zeg ik maar niets...

Zo herkenbaar. Want wat was mijn verhaal nou ten opzichte van de mensen van de eerste opvang in de ziekenhuizen en die in Volendam ter plaatse waren geweest? Dan viel dat van mij toch wel mee? En sprak ik er al over dan ging men soms snel over op een ander onderwerp of werd het overtroffen door een eigen hulpverlening met brand ‘die nog veel erger was’ . Ook werd gezegd dat heftige hulpverleningen inherent aan het werk zijn. Dat helpt niet als je je kwetsbaar wilt opstellen.. Dus ging ik ook zwijgen. Ik was bang dat ik als zwak en sentimenteel bestempeld zou worden. Dat was mij overigens niet onbekend. Ik was altijd al wel van de gevoelens uiten en er over praten maar toch werd ik ergens stil. Stil omdat ik niet het luisterend oor vond die ik nodig had, stil omdat ik andere niet wilde belasten met mijn ingrijpende verhalen, stil door de stilte om me heen. Zo zweeg ik ook jaren in stilte jaren na de brand in 'Het hemeltje', tot nu. En wat ben ik blij nu te praten met gelijk gestemde en te mogen luisteren naar hun verhaal!

Wat kunnen we leren van de slachtoffers en betrokkenen van toen? Hoe is het nu gesteld met het uiten van emoties? Hoe wordt er nu geluisterd?

Laten we praten...

De tijden zijn anders, mensen kunnen ventileren via social-media en daar wordt gelukkig veel gebruik van gemaakt. Toch maak ik me zorgen om de mensen die stilletjes proberen te verwerken wat ze gezien, gehoord, geroken en besloten hebben. Hoe ingrijpender de ervaring hoe moeilijker het soms is om je uit te spreken, letterlijk komt er een blokkade in je brein die je de woorden ontneemt. Daarnaast heerst er nog steeds een cultuur dat je niet geschikt bent voor het vak wanneer je het teveel binnen laat komen. Het hoort er nou eenmaal bij en je bent zwak als je laat merken dat het onder je huid gaat zitten.

Leren van toen en in deze tijd anders doen!

Welke inzichten kunnen we meenemen van de ervaring van 'twintig jaar niet praten' bij een nationale ramp? Hoe kunnen we dat nu inzetten? Het afgelopen jaar maken we een mondiale ramp mee waarvan het eind nog niet in zicht is. Ook tijdens Covid heb je de mevrouw die alleen maar koffie schonk of de electriciën die de IC’s opbouwde, ieder met hun eigen indrukken en verhalen die vertelt mogen worden en waar naar geluisterd mag worden. Net zoals naar het verhaal van de Covid-patiënt die niet zoveel klachten heeft gehad of naar de verzorgster die niet op de IC staat maar wel afscheid heeft moeten nemen van veel bewoners. De dochter die zich in stilte schuldig voelt voor het besmetten van haar moeder. De jongen die zijn broer besmette die even later overleed. Iedereen heeft inmiddels zijn eigen Covid-verhaal.

Hoeveel mensen zwijgen nu omdat ze om wat voor reden dan ook, niet kunnen, willen, durven praten. Wachten we weer twintig jaar tot we open spreken over deze ingrijpende en traumatiserende tijd?
Laten we een veilige omgeving creëren waar ruimte is voor ieders verhaal, hoe klein of groot dan ook. Een luisterend oor, zonder oordeel, zonder vergelijk, zonder jouw verhaal erdoorheen op dat moment.

Jouw verhaal is ook een verhaal om ononderbroken naar te luisteren en gehoord te worden!
Wat wil jij vertellen?

Heb jij behoefte aan een luisterend oor? Reageert jouw lichaam ook heftig op herinneringen? Neem gerust contact met me op. In mijn praktijk komen regelmatig mensen die iets heftigs hebben meegemaakt. Ook van jaren terug. Ik help ze door naar hen te luisteren en ze te leren hun lijf te laten ontspannen. Vastgezette trauma en spanning wordt losgelaten. Wil je meer weten neem dan vrijblijvend contact met me op info@traumastressrelease.com

klachten krijgen door zwijgen laten we praten!

No Comments Yet.

Leave a comment