workshop voor hulpverleners

workshop voor hulpverleners

workshop weerbeaarheid en balans

Ik ben zo Boos!

Nee, ik niet! Dat was een hulpverlener die TRE ervaarde en boos dat hij werd! Nee, niet op mij maar op de opvang die hij had ervaren na het krijgen van PTSS, na een ingrijpende gebeurtenis.  Andere therapieën hadden hem weinig opgeleverd en nu voelde hij de opgebouwde spanning uit zijn lijf stromen, zo makkelijk!

‘Ik ben zo boos dat mij nooit eerder is vertelt dat mijn lijf dit kan!’

Gisteren heb ik aan een doelgroep Tension Releasing Exercises (TRE) mogen geven. Een groep van mensen met diverse leeftijden, die door ingrijpende gebeurtenissen tijdens het werk beschadigd zijn geraakt en hierdoor PTSS hebben ontwikkeld. Gepassioneerde mensen waarmee op het eerste gezicht niets mee aan de hand lijkt te zijn. Gezellig met elkaar zoals hulpverleners onder elkaar zijn tot de vraag wordt gesteld ‘hoe voelen jullie je vandaag?’. De sfeer verandert, gezichten verstarren, spieren spannen aan en een zekere alertheid vult de ruimte. De workshop start.
Het fijne aan TRE is dat je het trauma niet onder ogen hoeft te komen en zonder voorbij te gaan aan de ernst van de gebeurtenis er luchtigheid kan zijn, en dat spreekt de doelgroep aan.
De betrokkenen zijn gemotiveerd om handvatten aangereikt te krijgen zodat het trauma een plaats in hun leven kan krijgen, dit raakte mij. Ik zie de wanhoop en de grootsheid van hun trauma tijdens de sessie. Veiligheid en het klein houden van de ontlading is het belangrijkste wat ik kan bieden.
De reacties zijn enorm, de dankbaarheid om te mogen ervaren hoe makkelijk loslaten kan zijn, is nog groter.

Een deelnemer omschrijft het als volgt ‘wat een cadeau dat dit al in mijn lijf zit, dat ik mezelf kan ontladen’.

Maar er wordt dus ook boosheid ervaren:

‘waarom heeft niemand mij dit eerder laten voelen?!’ ‘Het heeft dus al die tijd in mijn lijf gezeten!’

Op weg naar huis laat ik de sessie de revue passeren. Ik ben zo blij dat ik deze doelgroep heb kunnen bereiken. Ik ben zo trots dat de sessie goed ontvangen is. Ik krijg een brok in mijn keel en die wordt groter en groter en ik probeer de brok weg te slikken. Mijn mondhoeken gaan naar beneden, mijn ogen beginnen te branden en ik voel een snifje in mijn neus. Zit ik hier nu te huilen? De tranen komen niet, wel een pijn in mijn hart. Pijn voor de mensen die zich inzetten voor onze maatschappij maar niet gezien of gehoord worden waardoor ze gevaar lopen en beschadigd raken. Ik voel pijn voor hen die alles hebben gegeven en nu zelf beschadigd thuis zitten. Ik voel pijn voor de collega’s die ik niet heb zien terugkomen op het werk.
De tranen gaan pas vloeien op het moment dat ik me realiseer dat er een gat is tussen ‘gezond aan het werk’ en ‘beschadigd thuis zitten’. Tussen PEER/BOT support  en trauma-therapieën.  Er zijn maar weinig organisaties die daar tussen in iets aanbieden. En juist daar zit de preventie!

Ik heb tranen in mijn ogen omdat er nog steeds zoveel mensen rondlopen die voor de maatschappij zorgen en vechten maar andersom wordt er voor hen niet gezorgd en gevochten. Het is zelfs zo dat ze ondergewaardeerd en bekritiseerd worden. De tranen zijn er ook omdat er wèl veel mogelijk is om voor deze mensen te zorgen en te vechten. Er zal alleen een verandering in de mentaliteit van het bedrijf èn de hulpverlener moeten plaatsvinden. Dit vergt moed want je zult moeten erkennen dat er een trauma is wat je belemmerd. En wie durft dat!?
De tranen van net zijn niet alleen omdat er nog steeds niet wordt gekeken hoe we ‘onze’ mensen kunnen beschermen. Ze zijn er ook voor waar ik  zelf geen bescherming heb gekregen. Geen erkenning van het leed dat men mij heeft aangedaan. Mijn hulpverleningen waren toch de krenten in de pap? De grootschalige incidenten, de kinderen van Volendam, alle overledenen, de familiedrama’s, zelfmoord, agressie, aanrijdingen en zelfs opgesloten worden was een avontuur. Ja, de krenten in de pap… Collega’s zullen het beamen, daar zijn we voor opgeleid en daar doen we het voor! We vergeten dat zoveel impressies in je leven niet normaal zijn en zo vergeten we voor onszelf te zorgen. De één gaat excessief sporten als uitlaadklep, een ander gaat drinken of verschuilt zich achter seks, of je trekt je zelf terug onder het mom van opladen voor de volgende dienst. Om weer paraat te staan voor de mensheid.
Hulpverleners zijn zo getraind anders kun je het werk niet volhouden. Altijd ‘aan’ staan en we voelen dat niet eens meer. De adrenaline- en cortisolspiegel zijn chronisch verhoogd waardoor je minder goed kunt voelen. Emoties worden als gevaarlijk ervaren en zijn niet welkom tijdens een hulpverlening. Het brein is zo getraind om emoties uit te zetten en het knopje ‘aan staan’ draait zo overuren.

Ik hoor vaak

‘welke beerput trek ik open als ik het deksel optil?’

En hier gaan mijn tranen over. Tranen van de onderdrukte emotie die onder deze vraag ligt. Wat als..? Kan ik dit aan..? Het is gemakkelijker om je lijk in de kast, je demoon niet onder ogen te komen. Het is gemakkelijker om de emotie te onderdrukken. We houden ons bezig met ongezonde bezigheden, grappen en grollen nog wat grover… tot we omvallen…
De overheid zou beter voor ons hulpverleners moeten zorgen zodat er minder mensen beschadigd thuis zitten.

Ik beweer niet dat PTSS te voorkomen of te genezen is maar TRE kan een positieve bijdrage leveren aan de verwerking van ingrijpende gebeurtenissen.
TRE verlaagt de stresshormoonspiegels. Dat vermindert de kans om lichamelijk of psychisch ziek te worden. Onverwerkte trauma’s krijgen een plaats waardoor de kans op stapeling kleiner wordt, de emmer minder snel volraakt en overloopt.
TRE activeert je lichaamseigen manier van loslaten, ‘leegt de emmer’, dat is alles!
Hoe fijn zou het zijn als binnen de opleiding van politie, ambulance, brandweer, militairen etcetera, aandacht komt voor de balans van medewerkers, bijvoorbeeld door het toepassen van Tension Releasing Exercises.

Het zit al in je lijf dus waarom zou je het niet inzetten!? Eh, ik bedoel 'aanzetten'!

Overheid, managers, bedrijven, ga voor je mensen zorgen en verklein de kans op uitval door onverwerkte trauma’s!!!

Ik ben beschikbaar voor lezingen en workshops!

No Comments Yet.

Leave a comment